มิตรภาพที่ไม่เปลี่ยนแปลง

เมื่อวาน อยากจะเขียนไดอารี่มาก ๆ มีอะไรอยากระบายความในใจเยอะไปหมด มันคงเป็นความอึดอัดใจ
กับการวางตัวในชีวิต เพราะคาดเดาไม่ออก ว่าจะหัว หรือ หาง กลางหรือก้อย

ต้องเหนื่อยกับการรอคอยมากแค่ไหน คุณรู้หรือเปล่า ?  เรากำลังรู้สึกอะไร คุณรู้บ้างไหม ? อย่าล้อเล่นกับความรู้สึกของคน แล้วมาทำให้รู้สึก ดีในภายหลัง มันไม่ง่ายที่จะเรียกสิ่งดี ๆ คืนมาหรอกนะ

คุณปล่อยให้เรารอมานานเกินไปแล้ว เหมือนเรามีความหวัง กับกำลังใจเล็ก ๆ น้อย ๆ ที่คุณให้
เราเป็นใครกันสำหรับคุณ ? คุณให้ความสำคัญมากน้อยแค่ไหน สำหรับความห่วงใย ที่แลกด้วยเศษเสี้ยวในเวลาของคุณ

คุณเอาความหวังดีของเรา ไปล้อเล่นกับกาลเวลา คุณปล่อยให้ใครบางคน รอคอย กับความหวังว่าจะเป็นผู้ถูกเลือกในสักวัน คุณช่างใจร้ายจริง ๆ

มันถึงเวลาแล้วหรือยัง ที่ฉันจะลุกขึ้น อยู่กับความจริงที่ไม่หลอกลวง อยู่กับชีวิตแท้ ๆ ที่ไม่หลงรอคอยอะไรที่ลม ๆ แล้ง ๆ ชีวิตมันแห้งแล้งเหลือเกิน เมื่อต้องเป็นฝ่ายรอ และไม่แน่ใจว่าจะถูกเลือกในที่สุดหรือเปล่า
คุณทำให้เราคิดเช่นนั้น

ถ้าไม่มีเวลาให้ ถ้าไม่ได้คิดถึงจริง ๆ ถ้าไม่รัก แค่บอกคำเดียว ฉันจะหยุดทุกสิ่งไว้ที่ตรงนี้
เผื่อจะเป็นเวลา ๆ ดี ที่จะเก็บไว้ในความทรงจำ เจ็บปวดอย่างที่สุด ไม่อยากรออีกแล้ว จะไม่หวังอะไรอีกแล้ว
จะหยุดอยู่ตรงนี้ ตรงที่ไม่มีเธอดีกว่า

เพื่อนน้อ เพื่อน จะน้อยใจอะไรกันน้อ
รู้ก็รู้ว่า เราจำวันเกิดไม่ค่อยได้ ก็ยังมาถาม เหอ ๆ ๆ
แล้วก็โกรธไปซะง้าน ๆ  คนอะไรงอนเป็นด้วย
ที่จริง ขนาดคนใกล้ตัวที่สุด ยังจำสลับวันกันเลย

อย่าน้อยใจไปเลยเพื่อน สาระสำคัญไม่ได้อยู่ที่วันเกิดสักหน่อย
แต่อยู่ที่ มิตรภาพที่ไม่ห่างหายกันไปต่างหากหล่ะ
จำได้ว่า น่าจะเป็นเดือนมีนาคม หรือเปล่า
แต่ถ้าไม่ถูก ก็ไม่เป็นไร คิดถึงนายก็พอแล้วนี่
เพื่อนกัน อย่าไปคิดอะไรมาก เพื่อนก็คือเพื่อนนะ น่านะ
ยิ้ม ยิ้ม  ยิ้ม

วันนี้ฟังเพลง แสงจันทร์ รู้สึกดีมาก มอบให้นายแล้วกัน

edit @ 26 Feb 2009 14:13:13 by ตะวัน

เมื่อวานตามสายลมไปเมืองพัทยา มา เมืองที่มีสีสรร หลายหลายชีวิตของผู้คนเต็มไปทั่วเมือง
ก็เห็นมุมที่ไม่น่าจะมองเท่าไหร่ การแต่งกายของผู้คนในเมืองนี้ ก็ดูจะนุ่งน้อยห่มน้อย มีแต่ภาพที่ชวนให้มองแต่ในเรื่องพรรอย่างว่า ท่ามกลางความเจริญที่เห็น ภาพความจริง กับภาพลวงตา แยกกันไม่ออก ท้องทะเล ธรรมชาติ กับ สังคมเมือง ไปกันได้อย่างไร

บางที ก็อยากจะตื่นเต้นไปกับสิ่งที่เห็น บางทีก็ดูน่าหวาดกลัวกับสิ่งที่จ้องมอง
อะไรกันนะ ความจริงของคนใช้ชีวิตที่นี่ กับ ความฝันของคนที่จ้องมอง
มีอะไรในสิ่งที่กำลังคิดกันแน่

 คิดอะไรไปเรื่อยๆ มองหาจุดหมายกับสิ่งที่กำล้งคิด
คนเราอยู่บนฐานของความจริง เมื่อกลับมาอยู่กับสิ่งที่เป็น
จึงได้รู้ว่า สิ่งที่คิด บางทีก็แค่ความคิด ที่เข้ามาแล้วก็ผ่านไป
จะไปยึดติดกับความคิดนั้นทำไมกันนะ 

วันนี้มีเสียงมาเรียก ลืมอะไรไปเป่าคุณ ไม่ได้ up ข้ามปีขนาดนี้เชียวหรือ
อืม..นั่นซินะ งานเพียบตั้งแต่ปีใหม่มาแล้ว ไม่ได้ โผล่มาเยือน blog เลย ไม่รู้ว่า
ลืม ที่เขียนอะไรลงในนี้หรือเปล่า

ต้นปีที่ผ่านมา ปีนี้ จะบอกว่า .. ได้เรียนรู้ชีวิต ชนิดไม่ยึดตึดอะไรน่าจะดีกว่า
ที่จะบอกว่า ปีนี้ บางเรื่อง บางอย่างในชีวิต ไม่มีอะไรลงตัว
ถ้าพูดดี อะไรก็ดี ไปหมด แต่หากพูด หรือคิดอะไรไม่ได้ บางอย่างก็เป็นไปอย่างที่คิด
และสิ่งที่พูดมากกว่า เลยไม่อยากพูดเรื่องที่คิด หรือคิดที่จะพูดอะไรไม่ดี

กำลังใจ บางที มันต้องเกิดจากตัวเองจริง ๆ
ไม่รอให้ใครบอก สร้างมันเองน่าจะดีกว่า
และก็อย่าไปหวังอะไรกับคนอื่น เพราะสิ่งที่หวัง
บางที ก็กลายเป็นความปวดร้าวในที่สุด

ก็ได้แต่ภาวนาให้สิ่งที่คิด จางหายไปกับสายลมหนาวที่ผ่านมาเมื่อต้นปี
สิ่งใดที่ทำให้เจ็บช้ำหัวใจ ก็ขอให้ตกไป กับพระอาทิตย์
มันคงเจ็บปวดน้อยกว่า หากรู้จักคำว่า ปล่อยวาง